0
Beste leesvrienden,
Aangezien deze weblogdienst mij eigenlijk wat te beperkte mogelijkheden heeft, heb ik besloten om mijn activiteiten op deze blog te beëindigen. Deze weblog zal in verband met de prettige reactie’s die ik heb gekregen, wel online blijven, maar hier zal niets nieuws meer worden geplaatst. Voor al mijn persoonlijke items en mijn ongenuanceerde meningen, kunt U terecht op deze WEBLOG.
Ik dank U voor uw belangstelling en zie U graag terug op mijn andere WEBLOG.
Met vriendelijke groet, Jurjen(Rubber Duck)
Afgelopen zaterdag is in München op 85 jarige leeftijd, de Duitse acteur Horst Tappert, beter bekend onder de naam Derrick, overleden. Horst Tappert speelde de hoofdrol in de Duitse krimi Derrick, deze serie is begonnen in 1974, de laatste aflevering is geloof ik in 1998 uitgezonden.
In mijn ogen is de serie Derrick de beste krimi die er ooit is gemaakt. Horst Tappert zette samen met Fritz Wepper(Harry Klein), een degelijk stukje acteerwerk ten tonele. Je had in de jaren tachtig enkele Duitse krimi’s, waaronder dus Derrick, Der Alte en Tatort, waarvan ik Tatort door zijn ruim anderhalf uur durende afleveringen, feitelijk te langdradig vond. Der Alte heb ik op zich ook wel een hele goede krimi gevonden. Maar persoonlijk vind ik Derrick veruit de beste krimiserie die er ooit is gemaakt, de serie heeft mij toentertijd altijd aan de buis gekluisterd gehouden. Dit in tegenstelling tot nu, tegenwoordig kijk ik maar amper meer TV, die commerciële pulp die er tegenwoordig wordt gemaakt, is absoluut niet aan mij besteed. De omroepen hebben trouwens ook een handje van herhalen, wat mij betreft gaan ze nu de hele serie van Derrick herhalen en wel de volledige 281 afleveringen.
Horst Tappert (Elberfeld, 26 mei 1923 – München, 13 december 2008) was een Duits acteur. Hij werd vooral bekend door zijn rol als hoofdinspecteur Derrick in de gelijknamige Duitse Krimi.
Tappert werd geboren in Elberfeld (tegenwoordig Wuppertal) als zoon van een ambtenaar. Tijdens de Tweede Wereldoorlog diende hij in de Deutsche Wehrmacht. Na terugkeer uit krijgsgevangenschap werkte Tappert aanvankelijk als accountant bij een theater. Daar werd hij snel enthousiast voor het acteerwerk en vanaf 1946 volgde hij acteerlessen. Na jarenlang als amateuracteur te hebben gespeeld in de theaters van onder meer Göttingen, Bonn en München, werd hij in 1967 professioneel acteur.
Hoewel hij eind jaren vijftig al zijn televisiedebuut had gemaakt, vond zijn televisiedoorbraak plaats in 1966 toen hij een belangrijke rol speelde in de driedelige Krimi-serie Die Gentlemen bitten zur Kasse. De komende jaren zou hij in meer misdaadfilms spelen. In 1974 kreeg hij de hoofdrol in de Krimi Derrick, als hoofdinspecteur Stephan Derrick, bijgestaan door zijn trouwe assistent inspecteur Harry Klein (gespeeld door Fritz Wepper). De serie duurde 281 afleveringen en Derrick werd een internationaal succes. De serie werd op televisie uitgezonden in 104 landen.
Begin 21ste eeuw speelde Tappert in de Nederlandse reclamecampagne ‘Geen spoed, wél politie’ bij de introductie van een nieuw landelijk alarmnummer. In de reclame werd hij neergezet als een gepensioneerde Derrick die tijdens het bereiden en soldaat maken van een braadworst met zuurkool steeds telefonisch wordt lastiggevallen door mensen die iets bij de politie willen melden.
Horst Tappert overleed eind 2008 op 85-jarige leeftijd in een ziekenhuis in München.
Bron: Wikipedia
Tevens de enige soundtrack van de serie Derrick die een hitparadenotering in Nederland heeft gehaald, bijgevoegd. Frank Duval – Angel of Mine
Nacht is het in de bergen, zilveren maan en enkele sterren boven mij. Twee die stralen helder, het is net of het mijn ouders kunnen zijn. Twee zinnen uit de tekst van het lied: “Twee Sterren”, gezongen door Rommy. Nu is een gedeelte door mezelf verzonnen, mijn ouders is in de originele tekst, “twee broeders.”
Ik heb het volgens mij hier al eens verteld dat ik mijn ouders best wel mis en dan vooral mijn moeder. Ze zijn inmiddels al respectievelijk 13 en 10 jaar niet meer onder ons. Normaal denk ik er niet eens zo over na, maar zo snel de kerstperiode naderbij komt, dan gaan mijn gedachten vaak naar mijn ouders toe. De kerstdagen worden door de meeste mensen als een gezellige periode beschouwd, niet door mij. Ik zie dit als een van de gruwelijkste periodes van het jaar. Dit is ook de enige periode van het jaar, dat ik eigenlijk moeite heb met het vrijgezel zijn. Sinds mijn ouders er niet meer zijn, zijn de kerstdagen voor mij nooit meer wat het is geweest. Na het wegvallen van mijn ouders zijn mijn zus en ik tot voor drie jaar terug vaak op tweede kerstdag naar familie geweest, wat heel erg gezellig was, maar door omstandigheden kan dit nu helaas niet meer. En aangezien de vrienden en kennissen die ik nog over heb, allemaal getrouwd zijn en op deze dagen allemaal zo hun eigen dingen hebben en mijn zus die dagen doorbrengt bij haar eenzame buurvrouw, dan blijft er weinig gezelligheid over. Het zijn dagen dat ik feitelijk nergens terecht kan, dus ook maar eenzaam zit te verpieteren in mijn ook al niet gezellige huis. Hoezo zijn de kerstdagen gezellig? Van mij mogen ze afgeschaft worden.
Tijdens mijn vele zoektochten op het wereldwijde web, ben ik als muziekliefhebber regelmatig opzoek naar mooie videoclips, zo ook van de week. Zoekend op YouTube kwam ik een geweldig mooi nummer tegen, een nummer die mij kippenvel nee, krokodillenvel bezorgt. Het is een duet van twee heren die tot de grootheden van de vaderlandse muziekgeschiedenis kunnen worden gerekend. Het is ook een duet dat feitelijk virtueel is, in werkelijkheid hebben beide heren dit nummer nooit samen gezongen. De titel van dit lied is: “Jij bent het leven voor mij”, in een virtueel duet gezongen door niemand minder dan: “Willy Alberti” en “André Hazes.”
Twee mannen met een gigantisch mooie stem, twee mannen die altijd leuke liedjes brachten die recht uit het hart kwamen. Helaas zijn beide heren inmiddels niet meer onder ons. Willy Alberti (echte naam Carel Verbrugge) stierf op 18 februari 1985 op 58 jarige leeftijd aan de gevolgen van leverkanker. André Hazes stierf 23 september 2004 op 53 jarige leeftijd aan een hartstilstand.
Ik had dit nummer vlak na het overlijden van André Hazes al eens op de TV gezien en kwam het van de week toevallig op YouTube tegen. Hoewel ik voor de zekerheid het clipje maar heb gedownload, is toch mijn vraag aan U, is er mogelijk iemand die weet, of dit lied in deze samenstelling op DVD verkrijgbaar is. Ik heb er zelf regelmatig naar gezocht en geïnformeerd, maar tot op heden nog niet gevonden. De kwaliteit van het beeld en geluid op DVD, is vele malen beter dan van de clip van YouTube, vandaar.
Wat je vandaag de dag allemaal moet doen, of misschien wel niet moet doen om aan een partner te geraken, dat valt met geen pen of toetsenbord te omschrijven. Want als men wil gaan daten, dan schijnt de toekomstige partner op schrijfvauten te letten, blijkt uit een onderzoek van het Rijksuniversiteit Groningen(RUG). Ik vroeg me eigenlijk al af waarom ik nog steeds vrijgezel ben, maar dit onderzoek heeft het antwoord op mijn vraag.
Wanhopige vrijgezellen doen er goed aan voortaan het oubollige tv-programma ‘Tien voor taal’ op te nemen. Uit een onderzoek van de Rijksuniversiteit Groningen is namelijk gebleken dat het gebruik van foutloos Nederlands de kans op een afspraakje vergroot. Ook een beknopte, persoonlijke tekst en veel foto’s dragen bij aan een versnelde date via een relatiesite.
Vrijgezellen die op zoek zijn naar een toekomstige partner, blijken er op te letten of Mr. of Ms. Perfect foutloos Nederlands kan schrijven. Staat je oproepje dus vol met taal- en spelfouten, dan word je minder snel benaderd, zo concluderen de onderzoekers. Ook met een kort verlanglijstje weet je de aandacht te trekken. Grote lappen tekst en het spreekwoordelijke ‘rugzakje met bagage’ worden juist totaal niet op prijs gesteld. “Het rugzakje staat op datingsites voor een onverwerkte relatie waardoor een negatief verleden meekomt”, aldus de wetenschappers.
Tenslotte blijkt uit de studie dat het anonieme internetdaten niet meer bestaat, maar juist het plaatsen van een persoonlijk profiel met veel foto’s helemaal hot is tegenwoordig. “Datend Nederland is de schaamte voorbij.”
Bron: Fok
Dat men bij een sollicitatiebrief op spelfouten let vind ik logisch, maar voor een date vind ik dit volstrekt belachelijk. Het is voor mij al ruim dertig jaar geleden dat ik naar school ben geweest, op de laatste, wat zal het zijn, vijf jaar dat ik nu blog, heb ik nooit meer iets met het Nederlands gedaan. Ik vind het ook wel moeilijk hoor, voor mij is het ook wel eens denken van, moet dit woord met een D of een T, of misschien wel met DT? Of moet dit aan elkaar of juist niet? Ook zal ik wel eens de komma op de verkeerde plaats in de zin zetten, maar over het algemeen althans, die indruk heb ik zelf, lijkt het toch behoorlijk.
De meeste mensen maken wel vautjes tijdens het schrijven, dat is wat mij betreft helemaal geen probleem. Hoewel ik moet toegeven, dat ik me wel kan ergeren aan sommige mensen. Er zijn mensen die nog nooit van interpunctie hebben gehoord, ze schrijven vaak een stukje van enkele regels, die in feite uit een zin bestaat. Hoofdletters, laat staan komma’s en punten komen er niet in voor. Als men zoiets direct naar de prullenbak verwijst, dan zou dat ik kunnen begrijpen. Deze verhalen zijn heel moeilijk te lezen en als je daar een paar van moet door worstelen, dan wordt je wel moe. Berichten zonder interpunctie, vooral als het om dating gaat, zou ik ook direct naar de prullenbak verwijzen, het zegt iets over de persoon. Het stelselmatig niet gebruiken van hoofdletters, punten en komma’s, kan je scharen onder luiheid. Als iemand al te lui is om voorgaande zaken te gebruiken tijdens het schrijven of typen, hoe zal deze persoon in het dagelijks leven zijn? Waarschijnlijk net zo lui, want men maakt mij niet wijs dat deze personen nog nooit van dergelijke zaken heeft gehoord, het is meestal gemakzucht. Moet U zich eens voorstellen hoe dit stuk te lezen zou zijn als er geen enkele hoofdletter in stond, er geen enkele punt of komma in stond. Zou dit dan leesbaar zijn, denkt U? Maar ze zijn er hoor, die ook in zo’n lang verhaal, geen enkele interpunctie gebruiken. Dan denk ik wel eens, gooi alsjeblieft je toetsenbord of laptop uit het raam en ga weer naar school, of wees eens minder lui. Een spelfout vind ik persoonlijk niet erg, die maak ik ook, maar het niet of nauwelijks gebruiken van vooral komma’s, dat is een gruwel.
Zo, nu maar hopen dat de taalmaffia niet langs komt hier, want ook hier zullen wel diverse taalvauten instaan, waarvoor alvast mijn excuses.
Ondanks dat ik me nog steeds verre van happy voel, wil ik toch even een kort logje plaatsen. Ik ben door alle toestanden een beetje vergeten dat er eigenlijk ook nog iets prettigs te melden valt, een geboorte van een klein wondertje welteverstaan. Op 11 november is een oud collega samen met zijn vrouwtje, verblijd met de geboorte van een zoontje, Lorenzo genaamd. Bij deze wil ik alsnog Nathan en Ketura, van harte feliciteren. Proficiat!!
Afgelopen zondag heb ik hier geschreven, dat er een probleem voor mij was weggevallen en dat ik me mogelijk snel weer beter zou gaan voelen, helaas moet ik constateren dat dit verre van het geval is. Nog steeds ben ik enorm gespannen waardoor ik momenteel maar weinig zin heb om dingen te gaan doen. Op zich weet ik niet hoe overspannen zijn aanvoelt, ik heb me er ook wel eens over verbaasd dat je overspannen kan raken, maar ik heb het gevoel dat ik er niet ver meer vanaf zit of dat ik het ben. Ik heb inmiddels al meer dan een week eigenlijk helemaal nergens zin meer in, enorm veel last van concentratieproblemen en ik voel me de hele dag zo moe als een hond. Ondanks dat ik de laatste nachten weer behoorlijk goed kan slapen, heb ik soms het gevoel dat ik wel de hele dag kan slapen. Ondanks dat ik momenteel redelijk weinig lichamelijke problemen heb, de rug is op zich redelijk rustig, heb ik soms het gevoel dat er een kudde olifanten over me heen is gekomen.
De oorzaak, daar ga ik het niet meer uitgebreid over hebben, als U hier vaker bent geweest, hebt U dat kunnen lezen. Maar de oorzaak dat ik me zo vervelend voel is bekend bij me en ik ben me er ook terdege van bewust. Maar ik kan en wil me er niet van terugtrekken omdat dit niet in mijn karakter zit. Ik had alleen vooraf nooit verwacht dat dit alles zoveel impact op me zou hebben. Ik heb me door schade en schande wijs geworden, er in de loop van vele jaren behoorlijk tegen gewapend en had ook een beetje het gevoel, zo langzamerhand wel een beetje imuum te zijn voor andermans problemen. Maar de laatste anderhalf jaar is hier een kentering ingekomen waardoor er toch weer een bepaald sociaal gevoel in me tot leven is gekomen. Een sociaal gevoel die zo het er nu op lijkt, zijn tol gaat eisen omdat ik niet had verwacht dat het zoveel impact op me zou hebben. Het heeft er in ieder geval voor gezorgd, dat er weer iets menselijks in me is losgekomen, niet dat dit nooit het geval was, maar ik had dit menselijke gevoel alleen nog maar voor mijn naaste omgeving. Maar ondanks dat ik me op dit moment verre van prettig voel, is het niet zo, dat ik er spijt van heb. Spijt heb ik in geen geval, ik heb er zelfs nog niet een seconde aan gedacht om eerlijk te zijn omdat de medaille gelukkig twee kanten heeft. Nu zal het feit dat ik moment met een reïntegratie bezig ben er ook een rol in meespelen, het blijft op dat gebied voor de toekomst uiteraard ook koffiedik kijken. Dus mogelijk zal het een combinatie van factoren zijn die me nu parten spelen waardoor ik me nu zo ellendig voel.
Maar om een lang verhaal kort te maken, het komt er op neer dat ik deze weblog voorlopig laat voor wat het is. Ik ben op zich toch al niet zo’n verhalen schrijver, maar ik kan op dit moment maar weinig inspiratie vinden om hier dingen te gaan schrijven. En om hier nu de hele tijd te lopen klagen dat het zo slecht met me gaat, dat gaat me ook net even te ver. Mijn andere weblog op blogger.com blijft ik wel van updates voorzien. De moppen komen kant en klaar op mijn e-mail binnen en ik zit er ook een beetje mee, dat er regelmatig ook moppen worden overgenomen door een andere website waar ik een overeenkomst mee heb. Dus hier zullen de eerstkomende tijd geen updates meer plaatsvinden, niet eerder dan dat ik helemaal door deze vormcrisis heen ben.
Beste bezoekers en bezoeksters van deze weblog,
Afgelopen woensdag heb ik voor onbepaalde tijd een blogstop aangekondigd omdat ik, zacht uitgedrukt, niet lekker in mijn vel zat. De voortdurende zorgen om mijn liefste maatje eisen zo al zijn tol, waardoor ik sowieso al op de puntjes van mijn tenen liep en als er dan nog iets anders bij komt, dan doet dat de emmer overlopen. Nu kan je zeggen, trek je dan ook niet alles aan van iemand die feitelijk een vreemde voor je is. Dat doe ik normaal ook niet “meer” omdat daar in het verleden te vaak misbruik van is gemaakt. Nu is de persoon in kwestie(naam noem ik niet meer, de vaste lezers weten wel over wie ik het heb) voor mij geen vreemde meer en het feit dat ze me toentertijd behoorlijk geraakt heeft, heeft me doen besluiten om me volledig in het wel en wee van haar te storten. Ik heb me dan ook volledig opgeofferd om waar maar enigszins mogelijk, de helpende hand te bieden(wat zij overigens ook doet), gewoon om het feit dat zij alle problemen die ze heeft, niet verdiend. Nu eist dat al heel veel energie van me en als er dan op een gegeven moment nog een probleem bij komt, dan is op een gegeven moment de maat vol(lees als: Hoofd te vol).
Het eerste probleem zal zich voorlopig helaas nog niet oplossen, daar zal ik zo mijn zorgen over blijven houden. En al zou ik er al afstand van willen nemen, ik kan het niet eens. Het tweede probleem is gelukkig opgelost waardoor het stilaan wat rustiger in mijn hoofd wordt. Daarom ga ik ook proberen om het bloggen weer op te pakken, het brengt in ieder geval een vorm van afleiding. Al doet het plaatje vermoeden dat ik momenteel heel erg blij ben, dat is ook weer niet het geval, ik ben wel opgelucht na het wegvallen van het tweede probleem. Ik ga er in ieder geval met frisse moed weer tegenaan.
Tevens wil ik de mensen die op mijn vorig logje hebben gereageerd, heel erg bedanken voor hun lieve reacties, ze hebben me heel erg goed gedaan. Hoewel ik in dit logje geen naam noem van de persoon, weten de vaste lezers het waarschijnlijk wel over wie ik het heb. Ik hoop dan ook dat niemand zich gepasseerd voelt of te kort gedaan voelt, dat is geenszins mijn bedoeling.
Een lieve groet van Jurjen
PS, Schrik niet van de vele lay-out wisselingen, ik was er nog niet helemaal uit welke ik wil. Maar ik denk dat ik het voorlopig bij deze hou.
Beste lezers van deze weblog,
Aangezien ik momenteel, om het voorzichtig uit te drukken, verre van lekker in mijn vel zit, heb ik besloten om voor onbepaalde tijd een blogpauze in te lassen. Wat er aan de hand is, kan ik, al zou ik dat al willen, niet vertellen, maar deze jongen trekt het momenteel even niet meer. Hou deze weblog in de gaten, hopelijk kan ik binnenkort de draad weer oppakken.
Met vriendelijke groet, Rubber Duck(Jurjen)
Gisteren kwam ik op internet een uitspraak tegen, die heel pakkend de gemiddelde PC gebruiker neer zet. Het is een uitspraak waar ik het ook geheel mee eens ben. Aangezien ik daar al eens aandacht aan heb besteed, ga ik niet meer uit de doeken doen, waarom ik dit van de gemiddelde PC gebruiker vind. En wat mij betreft kan men deze stelling gerust doortrekken naar andere apparaten.
Computers zijn de meest complexe machines ter wereld. En ze worden bediend door idioten die overeenkomsten akkoorderen zonder ze te lezen. Mensen zijn niet alleen niet ‘kundig’ genoeg om een OS draaiende te krijgen. Ze zijn te dom om een PC te kunnen en mogen bedienen. Maar tot een ieders geluk is daar geen regelgeving voor.
Dat men bovenstaande uitspraak gerust kan doortrekken naar andere apparaten, daarbij spreek ik uit eigen ervaring. Aangezien ik nogal goed thuis ben in het instellen en bedienen van veel elektronica, hebben bekenden van me nogal snel de neiging als het hen te moeilijk is, om mij om hulp te vragen. Op zich heb ik daar geen problemen mee, ware het niet dat ze zelf (meestal)te lui zijn om iets uit te zoeken. Ik heb het al zo vaak gehad dat er iemand belt met de vraag: “Jurjen, we hebben een nieuwe telefoon, kan jij het even voor ons instellen?” Dat van die telefoon is uiteraard een voorbeeld, dikwijls gebeurde dat ook met andere apparaten. Ik hoef dan meestal maar een vraag te stellen om er achter te komen, of ze zelf enige moeite hebben gedaan om het bedrijfsklaar te krijgen.
Ik vraag dan altijd: “Zit er ook een gebruiksaanwijzing bij?” Meestal beginnen ze dan te stamelen en weet ik al voldoende. Mijn antwoord is dan ook steevast: “Lees dan eerst maar eens de gebruiksaanwijzing door en dan kijken we wel verder.” Daarna hoor je negen van de tien keer niets meer van ze en dan blijkt dat ze het toch zelf hebben gefixed. Ik ben er eerlijk in, ook ik lees meestal niet eerst de gebruiksaanwijzing, maar als er iets is waar ook ik niet uitkom, dan neem ik de gebruiksaanwijzing bij de hand. Maar over het algemeen is de mens lui, gemakzuchtig. Waarom een gebruiksaanwijzing lezen, als een ander je ook helpen kan?
